Mówisz po angielsku
w głowie. Czas żebyś
mówił na głos.

Sam przez to
przeszedłem.

Nie mam dla Ciebie spektakularnej opowieści o tym, jak od dziecka mówiłem w dwóch językach albo mieszkałem w Londynie przed studiami. Angielskiego zacząłem uczyć się w liceum — wcześniej w szkole był tylko niemiecki. Krok po kroku. A jednak, mimo całej włożonej pracy, w końcu zderzyłem się z paraliżującą ścianą.

Najmocniejsza blokada dopadła mnie na studiach filologicznych. Wcześniej byłem po prostu zwykłym użytkownikiem języka. Kiedy zacząłem studia, nagle wszedłem w rolę, w której miałem być „profesjonalistą". A profesjonalistów ocenia się inaczej — znacznie surowiej. Strach przed tym co pomyślą sobie inni — znajomi, obserwatorzy, otoczenie które nagle zaczęło oceniać mnie jako profesjonalistę — całkowicie odebrał mi głos. Wiedziałem jak działa gramatyka, znałem słówka, ale gdy miałem otworzyć usta w ważnej chwili — pojawiała się pustka.

Mój przełom nie był magiczny. Nie przyszedł z kolejnego podręcznika. Zacząłem mówić. Dużo. Mimo że było niekomfortowo. I mimo tego dyskomfortu — albo może właśnie przez niego — zaczęły otwierać się drzwi których wcześniej nie widziałem. Nowe znajomości, przyjaźnie w Kanadzie i UK. Dzisiaj mówienie po angielsku jest dla mnie jak druga skóra.

Przechodząc tę drogę, zrozumiałem ten mechanizm. Dziś pomagam polskim profesjonalistom przejść dokładnie tę samą drogę — przez dyskomfort, nie obok niego — i otworzyć drzwi których jeszcze nie widzą. Angielski jest tu tylko narzędziem. Do wyrażania tego kim jesteś i co wiesz.